உனக்காக...

உனக்காக

ஓராயிரம்

ஜன்னல்கள் இருக்கட்டுமே -தினம்

உன் முகம் பார்த்திட சுவரினிலே.

ஊரெல்லாம் பூக்கள் பூக்கட்டுமே,

உனக்காக மாலைகள் கோர்த்திடுவேன்.

நெடும் பாதையில் உனக்காய் காத்திருப்பேன்,

படும் வெயிலினை நிழலாய் நான் தடுப்பேன்.

ரோஜாவைக் கொஞ்சிடும் உன்னை

முள் குத்த முற்படும் போது, கையால் நான் மறைத்திடுவேன்,வலி

 கூடப் பொருத்திடுவேன்.

  உனக்காக நான் இருப்பேன்,

 உனக்காகவே இறப்பேன்.

  உதிரம் தான் தரக் கேட்டால்

 அதிலும் நான் தந்திடுவேன்.

 உயிரே உன் முகம் பார்த்து

 உயிர்த் துரந்தும் வாழ்ந்திடுவேன்.

ஒரு தொலைவு தேசம்.

  ஒரு தொலைவு தேசம்.

  பல வைர ஆறுகள்,
  சில தங்க ஊற்றுகள்,
  வழி மரிக்கும் மலர் வாகை,
  நீயிருக்கும் தொலைவு தேசம்.

 அடர்ந்த கவிதைக் காடது.
 கிளைகளெல்லாம் தூரிகை பிடித்திருக்க
 இலைகளெல்லாம் காகிதமாகிவிடும்.
 கிறுக்கப்படும் ஓவியம் நீதான்!

பனித்துளி காற்றினில் கலந்து வந்து
பகிர்ந்திடும் கத்தூரி சுவாசம்.
பறவைகள் விரித்திடும் சிறகினில்
பகலெலாம் உன் நிழல் பேசும்.

பெயரில்லாப் பெரும் காடு உந்தன்
பெயராலே உயிர் வாழும்.
 உயிரில்லா நெடும் தூரம் நீ நடக்க
 உஷ்ணம் பெறும்.

ஒரு சில மீட்டர் தூரம் எனக்கு
ஊர் பல தாண்டும் கஷ்டக் கணக்கு!