நூல்

   நூல்

  நூல் ! அது
  பாசக்கயிறு.
  பட்டுப்பூச்சியின் கழுத்தைக்
  கட்டிய இயமனின் கயிறு.

  வர்ணம் பல வெளிப்படையாய் -கரும்
   இருட்டின் நிறம் அதன் கண்ணில்!
  நெய்தலின் ஓசை  - ஒரு
  உயிர் பிரியும் வலியின் ஓலம்!

  உருக்கலில் அதன் கொதிப்பு,
  ஊனமுறும் மனிதம் அங்கு!
  உதிரம் இல்லாக் கொலையாகலாம்!
  உடுத்தும்
  உடையெல்லாம் அதன் பிரேதம்!

  ஒரு
  உயிரின் வலி துடைக்கப்படாமல்,
  தொடர்கின்ற  பலியிடல்கள்!

தனிமையில்

  தனிமையில்

 இருளின் கருப்புத் தேய்த்து வைத்த மேனி,
 பருவம் துளைத்து விளையாடும் இரவின் தனிமை.

  இடைக்கிடை படரும் இருதயப் படபடப்பு!
  கிட்ட வந்து தடவிச் செல்கிறது நீல மின்னல்.
  தொடர்கின்ற ஜாமத்தில் தனிமைப் போட்டி.
  வானத்தில் வானியும் வான் பார்த்த நானும் தனிமையில்.

வாசலோரக் காத்திருப்பில் யாரோ வருவார் போல்,
ஊசலாடும் உள்ளகப் புல்லரிப்பு!
ஏதோ ஒரு ஏமாந்த ஏக்கம்!
எங்கோ செல்கின்ற நெஞ்சத் தேடல்,
சடலம் ஒன்றிங்கு உஷ்ணம் காயாமல்!

வரண்டு போன தொண்டை நரம்புகளில்
என்றுமே ஈரம் சுரக்காதோ என!
தோற்றுப் போன கனவுகளின் யாமம்.

மறந்தே போய்விட்ட எழுந்து நிட்கும் உரோம அணிநடைக்குள்,
உராய்ந்து செல்கின்ற இளமையின் மின்சாரம்.
தனிமையில் பற்றிக்கொண்டது,
உயிருக்குள் சிக்கிக்கொண்ட ஒரு புது இரத்தத் துணிக்கை,
நாடிகளில் .....

ஒற்றையடிப் பாதையில்,ஒற்றையாய் இராத்திரியில்..

ஒற்றையடிப் பாதையில்,ஒற்றையாய் இராத்திரியில்..

 இராக்கால ஊது குழலின்
  பாஷை என்னவாம்?
  இசையினில் கலந்து வரும்
   வேதல் சொல்வதாம்!

  நிலாக் காயும்
  நிசப்த இரவின்  ஓரம் ஒன்றிலே,
  நுழைந்து நாணல்
  மேய்ந்து வரும் காற்றின் வழியிலே...

 ஆற்றங்கரை ஆலமர விசிரும் இலையிலே,
 ஆயிரமாம் இரைச்சல் ஒலி நிசப்த இரவிலே!

 பழுதுபட்ட பொழுது தாண்டி பயணப்படுகையில் ,
 அழுது பாடும் ஓசை ஒன்று
 அடுத்த நொடியிலே!

படுத்துப் போன பிணங்கள் எல்லாம்
எழுந்து வருவதோ?
பனியில் ஊரிய  பாதை எங்கும்
ஊசலாடுது.

இன்னும் கேற்கும் பாடலொன்று
 என்னுள் தேடிடும் ராகம்.
 என்னுள் ஆடும் இதயம் போடுது
 போட்டி போட்டு புது ராகம்.

ஒரு தொலைவு தேசம்.

  ஒரு தொலைவு தேசம்.

  பல வைர ஆறுகள்,
  சில தங்க ஊற்றுகள்,
  வழி மரிக்கும் மலர் வாகை,
  நீயிருக்கும் தொலைவு தேசம்.

 அடர்ந்த கவிதைக் காடது.
 கிளைகளெல்லாம் தூரிகை பிடித்திருக்க
 இலைகளெல்லாம் காகிதமாகிவிடும்.
 கிறுக்கப்படும் ஓவியம் நீதான்!

பனித்துளி காற்றினில் கலந்து வந்து
பகிர்ந்திடும் கத்தூரி சுவாசம்.
பறவைகள் விரித்திடும் சிறகினில்
பகலெலாம் உன் நிழல் பேசும்.

பெயரில்லாப் பெரும் காடு உந்தன்
பெயராலே உயிர் வாழும்.
 உயிரில்லா நெடும் தூரம் நீ நடக்க
 உஷ்ணம் பெறும்.

ஒரு சில மீட்டர் தூரம் எனக்கு
ஊர் பல தாண்டும் கஷ்டக் கணக்கு!

உனக்குள் நான்.

                 உனக்குள்  நான்.

நிலவறைக்குள் முயல்.

  உண்டா?இல்லையா?

   என்கிற,

   ஐயத்தின்

    மையப் புள்ளி.

  உனக்குள் இருக்கும் 'நான்'.

  முழுமையான

  நிலாவின் முயல்.

  இலட்சம் ஒளியாண்டு தொலைவு

 பெண் நெஞ்சம்!

   இராவுக் கனாவின் விளைவு 

 என் அஞ்சல்...

  தொல்லாயிரம் மைல் கடந்து,

  தொடுத்த என் விண் ஊர்த்திகள் சாட்சி!

  தொடவே முடியா கருந்துளை 

  தொட்டுவிட நான் பட்ட பாடு...!

  உடு விளக்கேற்றி,

  சுடு வெய்யில் கடந்து,

  முடிவுறாப் பயணம்...

  குறி நீ! -நான்

  முடிசூடும் கட்டளை -உன் 

  மூடி வைத்த உள்ளப் பெட்டிக்குள்.

  பல,

  கிரகணங்கள் மறைத்தன!

  சில வாள் வெள்ளிகள் துகள் கக்க.

  கண் மங்கிப் போனாலும்,

  பின் வாங்காமல் உனக்காய்!

 இலட்சம் கோடி ஒளியாண்டின் 

 காத்திருப்பு.

 இன்றாவது மூடிய நிலவின் யன்னல்

 திறக்கட்டுமே?

திரையுள் ஒழிந்த நீ...

திரையுள் ஒழிந்த நீ...

  தொடாமல் தொடும்

  வானம் நீ.

   தொடுகின்ற போது,

   விடாமல் விட்டுச் செல்கிறாய்;

   மேகம் நீ!

    

  நிலாவில் படும் ஒளி

  நீ!

  தரிசித்தால் ஒளி மங்கப்

  போர்த்திக்கொள்கிறாய்,

  அடி நீ!

  விழாமல் விழும் இலை 

  நீ!

  விழுந்திடும் போது,

  எழாமல் நின்று 

  உலாவும் காற்றெனை அலாதம் எனத்

 தவிக்கவைக்கிறாய்!

 வராமல் வரும் நெடும் தூரம் நீ

  நெருங்கிடும் போது,

 வராமல் நின்று

 ஏக்கம் தருகிறாய்!

உராயும் உந்தன் நினைவில் மட்டும் ,

தராயாய் முளைத்து என்

 நெஞ்சறை ஆழ்கிறாய்!

குறிப்பு : அலாதம்-கரி

                  தராய்-மேட்டு நிலம்