தனிமையில்

  தனிமையில்

 இருளின் கருப்புத் தேய்த்து வைத்த மேனி,
 பருவம் துளைத்து விளையாடும் இரவின் தனிமை.

  இடைக்கிடை படரும் இருதயப் படபடப்பு!
  கிட்ட வந்து தடவிச் செல்கிறது நீல மின்னல்.
  தொடர்கின்ற ஜாமத்தில் தனிமைப் போட்டி.
  வானத்தில் வானியும் வான் பார்த்த நானும் தனிமையில்.

வாசலோரக் காத்திருப்பில் யாரோ வருவார் போல்,
ஊசலாடும் உள்ளகப் புல்லரிப்பு!
ஏதோ ஒரு ஏமாந்த ஏக்கம்!
எங்கோ செல்கின்ற நெஞ்சத் தேடல்,
சடலம் ஒன்றிங்கு உஷ்ணம் காயாமல்!

வரண்டு போன தொண்டை நரம்புகளில்
என்றுமே ஈரம் சுரக்காதோ என!
தோற்றுப் போன கனவுகளின் யாமம்.

மறந்தே போய்விட்ட எழுந்து நிட்கும் உரோம அணிநடைக்குள்,
உராய்ந்து செல்கின்ற இளமையின் மின்சாரம்.
தனிமையில் பற்றிக்கொண்டது,
உயிருக்குள் சிக்கிக்கொண்ட ஒரு புது இரத்தத் துணிக்கை,
நாடிகளில் .....

ஒரு தொலைவு தேசம்.

  ஒரு தொலைவு தேசம்.

  பல வைர ஆறுகள்,
  சில தங்க ஊற்றுகள்,
  வழி மரிக்கும் மலர் வாகை,
  நீயிருக்கும் தொலைவு தேசம்.

 அடர்ந்த கவிதைக் காடது.
 கிளைகளெல்லாம் தூரிகை பிடித்திருக்க
 இலைகளெல்லாம் காகிதமாகிவிடும்.
 கிறுக்கப்படும் ஓவியம் நீதான்!

பனித்துளி காற்றினில் கலந்து வந்து
பகிர்ந்திடும் கத்தூரி சுவாசம்.
பறவைகள் விரித்திடும் சிறகினில்
பகலெலாம் உன் நிழல் பேசும்.

பெயரில்லாப் பெரும் காடு உந்தன்
பெயராலே உயிர் வாழும்.
 உயிரில்லா நெடும் தூரம் நீ நடக்க
 உஷ்ணம் பெறும்.

ஒரு சில மீட்டர் தூரம் எனக்கு
ஊர் பல தாண்டும் கஷ்டக் கணக்கு!

மனதுக்குள் என் குமுரல்!

மனதுக்குள் என் குமுரல்!

 இலை உதிர் பருவம்,
  நினைவின்,
   அலைகளின் ததும்பல்!

  மழை எனப் பொழியும்
  மிதக்கின்ற 
   நினைவதன் துகள்கள்!

  விரல் கோர்த்த
  சாலை உலாவல்கள்,
  விளையாட்டில்
  நீயும் நானும் மட்டும்.

https://www.instagram.com/mkovalevskaya_ru/

I dedicate my poem for all of my friends. I miss you all and very badly miss my school days. Dear friends still I can remember that every moment I spent 

 பசுமை இழந்த இன்றில்
  மருபடி ஒரு நேற்றைத் தேட...
  பருவம் மாறிட உருவம் மாறிய
 பள்ளி அறையும் ,
 நீயும் நானும்...

இன்னும் ஒருமுறை
 இழந்தைவை காண,
 எட்டிப் பார்க்கும்
 எந்தன் நெஞ்சம்!

வகுப்பறைக்குள் சுருண்டுகிடக்கிறது
இன்னும் மனது!
வரும்வரை காத்திருக்கும் 
பிந்திய நொடிகள்!
மருபடி ஏங்கி நிற்கும்
மயங்கிய பார்வை!

மனதுக்குள் என் குமுரல்!