உனக்குள் நான்.

                 உனக்குள்  நான்.

நிலவறைக்குள் முயல்.

  உண்டா?இல்லையா?

   என்கிற,

   ஐயத்தின்

    மையப் புள்ளி.

  உனக்குள் இருக்கும் 'நான்'.

  முழுமையான

  நிலாவின் முயல்.

  இலட்சம் ஒளியாண்டு தொலைவு

 பெண் நெஞ்சம்!

   இராவுக் கனாவின் விளைவு 

 என் அஞ்சல்...

  தொல்லாயிரம் மைல் கடந்து,

  தொடுத்த என் விண் ஊர்த்திகள் சாட்சி!

  தொடவே முடியா கருந்துளை 

  தொட்டுவிட நான் பட்ட பாடு...!

  உடு விளக்கேற்றி,

  சுடு வெய்யில் கடந்து,

  முடிவுறாப் பயணம்...

  குறி நீ! -நான்

  முடிசூடும் கட்டளை -உன் 

  மூடி வைத்த உள்ளப் பெட்டிக்குள்.

  பல,

  கிரகணங்கள் மறைத்தன!

  சில வாள் வெள்ளிகள் துகள் கக்க.

  கண் மங்கிப் போனாலும்,

  பின் வாங்காமல் உனக்காய்!

 இலட்சம் கோடி ஒளியாண்டின் 

 காத்திருப்பு.

 இன்றாவது மூடிய நிலவின் யன்னல்

 திறக்கட்டுமே?

மனதுக்குள் என் குமுரல்!

மனதுக்குள் என் குமுரல்!

 இலை உதிர் பருவம்,
  நினைவின்,
   அலைகளின் ததும்பல்!

  மழை எனப் பொழியும்
  மிதக்கின்ற 
   நினைவதன் துகள்கள்!

  விரல் கோர்த்த
  சாலை உலாவல்கள்,
  விளையாட்டில்
  நீயும் நானும் மட்டும்.

https://www.instagram.com/mkovalevskaya_ru/

I dedicate my poem for all of my friends. I miss you all and very badly miss my school days. Dear friends still I can remember that every moment I spent 

 பசுமை இழந்த இன்றில்
  மருபடி ஒரு நேற்றைத் தேட...
  பருவம் மாறிட உருவம் மாறிய
 பள்ளி அறையும் ,
 நீயும் நானும்...

இன்னும் ஒருமுறை
 இழந்தைவை காண,
 எட்டிப் பார்க்கும்
 எந்தன் நெஞ்சம்!

வகுப்பறைக்குள் சுருண்டுகிடக்கிறது
இன்னும் மனது!
வரும்வரை காத்திருக்கும் 
பிந்திய நொடிகள்!
மருபடி ஏங்கி நிற்கும்
மயங்கிய பார்வை!

மனதுக்குள் என் குமுரல்!