உனக்குள் நான்.

                 உனக்குள்  நான்.

நிலவறைக்குள் முயல்.

  உண்டா?இல்லையா?

   என்கிற,

   ஐயத்தின்

    மையப் புள்ளி.

  உனக்குள் இருக்கும் 'நான்'.

  முழுமையான

  நிலாவின் முயல்.

  இலட்சம் ஒளியாண்டு தொலைவு

 பெண் நெஞ்சம்!

   இராவுக் கனாவின் விளைவு 

 என் அஞ்சல்...

  தொல்லாயிரம் மைல் கடந்து,

  தொடுத்த என் விண் ஊர்த்திகள் சாட்சி!

  தொடவே முடியா கருந்துளை 

  தொட்டுவிட நான் பட்ட பாடு...!

  உடு விளக்கேற்றி,

  சுடு வெய்யில் கடந்து,

  முடிவுறாப் பயணம்...

  குறி நீ! -நான்

  முடிசூடும் கட்டளை -உன் 

  மூடி வைத்த உள்ளப் பெட்டிக்குள்.

  பல,

  கிரகணங்கள் மறைத்தன!

  சில வாள் வெள்ளிகள் துகள் கக்க.

  கண் மங்கிப் போனாலும்,

  பின் வாங்காமல் உனக்காய்!

 இலட்சம் கோடி ஒளியாண்டின் 

 காத்திருப்பு.

 இன்றாவது மூடிய நிலவின் யன்னல்

 திறக்கட்டுமே?

திரையுள் ஒழிந்த நீ...

திரையுள் ஒழிந்த நீ...

  தொடாமல் தொடும்

  வானம் நீ.

   தொடுகின்ற போது,

   விடாமல் விட்டுச் செல்கிறாய்;

   மேகம் நீ!

    

  நிலாவில் படும் ஒளி

  நீ!

  தரிசித்தால் ஒளி மங்கப்

  போர்த்திக்கொள்கிறாய்,

  அடி நீ!

  விழாமல் விழும் இலை 

  நீ!

  விழுந்திடும் போது,

  எழாமல் நின்று 

  உலாவும் காற்றெனை அலாதம் எனத்

 தவிக்கவைக்கிறாய்!

 வராமல் வரும் நெடும் தூரம் நீ

  நெருங்கிடும் போது,

 வராமல் நின்று

 ஏக்கம் தருகிறாய்!

உராயும் உந்தன் நினைவில் மட்டும் ,

தராயாய் முளைத்து என்

 நெஞ்சறை ஆழ்கிறாய்!

குறிப்பு : அலாதம்-கரி

                  தராய்-மேட்டு நிலம்