நூல்

   நூல்

  நூல் ! அது
  பாசக்கயிறு.
  பட்டுப்பூச்சியின் கழுத்தைக்
  கட்டிய இயமனின் கயிறு.

  வர்ணம் பல வெளிப்படையாய் -கரும்
   இருட்டின் நிறம் அதன் கண்ணில்!
  நெய்தலின் ஓசை  - ஒரு
  உயிர் பிரியும் வலியின் ஓலம்!

  உருக்கலில் அதன் கொதிப்பு,
  ஊனமுறும் மனிதம் அங்கு!
  உதிரம் இல்லாக் கொலையாகலாம்!
  உடுத்தும்
  உடையெல்லாம் அதன் பிரேதம்!

  ஒரு
  உயிரின் வலி துடைக்கப்படாமல்,
  தொடர்கின்ற  பலியிடல்கள்!

தனிமையில்

  தனிமையில்

 இருளின் கருப்புத் தேய்த்து வைத்த மேனி,
 பருவம் துளைத்து விளையாடும் இரவின் தனிமை.

  இடைக்கிடை படரும் இருதயப் படபடப்பு!
  கிட்ட வந்து தடவிச் செல்கிறது நீல மின்னல்.
  தொடர்கின்ற ஜாமத்தில் தனிமைப் போட்டி.
  வானத்தில் வானியும் வான் பார்த்த நானும் தனிமையில்.

வாசலோரக் காத்திருப்பில் யாரோ வருவார் போல்,
ஊசலாடும் உள்ளகப் புல்லரிப்பு!
ஏதோ ஒரு ஏமாந்த ஏக்கம்!
எங்கோ செல்கின்ற நெஞ்சத் தேடல்,
சடலம் ஒன்றிங்கு உஷ்ணம் காயாமல்!

வரண்டு போன தொண்டை நரம்புகளில்
என்றுமே ஈரம் சுரக்காதோ என!
தோற்றுப் போன கனவுகளின் யாமம்.

மறந்தே போய்விட்ட எழுந்து நிட்கும் உரோம அணிநடைக்குள்,
உராய்ந்து செல்கின்ற இளமையின் மின்சாரம்.
தனிமையில் பற்றிக்கொண்டது,
உயிருக்குள் சிக்கிக்கொண்ட ஒரு புது இரத்தத் துணிக்கை,
நாடிகளில் .....

உனக்குள் நான்.

                 உனக்குள்  நான்.

நிலவறைக்குள் முயல்.

  உண்டா?இல்லையா?

   என்கிற,

   ஐயத்தின்

    மையப் புள்ளி.

  உனக்குள் இருக்கும் 'நான்'.

  முழுமையான

  நிலாவின் முயல்.

  இலட்சம் ஒளியாண்டு தொலைவு

 பெண் நெஞ்சம்!

   இராவுக் கனாவின் விளைவு 

 என் அஞ்சல்...

  தொல்லாயிரம் மைல் கடந்து,

  தொடுத்த என் விண் ஊர்த்திகள் சாட்சி!

  தொடவே முடியா கருந்துளை 

  தொட்டுவிட நான் பட்ட பாடு...!

  உடு விளக்கேற்றி,

  சுடு வெய்யில் கடந்து,

  முடிவுறாப் பயணம்...

  குறி நீ! -நான்

  முடிசூடும் கட்டளை -உன் 

  மூடி வைத்த உள்ளப் பெட்டிக்குள்.

  பல,

  கிரகணங்கள் மறைத்தன!

  சில வாள் வெள்ளிகள் துகள் கக்க.

  கண் மங்கிப் போனாலும்,

  பின் வாங்காமல் உனக்காய்!

 இலட்சம் கோடி ஒளியாண்டின் 

 காத்திருப்பு.

 இன்றாவது மூடிய நிலவின் யன்னல்

 திறக்கட்டுமே?

திரையுள் ஒழிந்த நீ...

திரையுள் ஒழிந்த நீ...

  தொடாமல் தொடும்

  வானம் நீ.

   தொடுகின்ற போது,

   விடாமல் விட்டுச் செல்கிறாய்;

   மேகம் நீ!

    

  நிலாவில் படும் ஒளி

  நீ!

  தரிசித்தால் ஒளி மங்கப்

  போர்த்திக்கொள்கிறாய்,

  அடி நீ!

  விழாமல் விழும் இலை 

  நீ!

  விழுந்திடும் போது,

  எழாமல் நின்று 

  உலாவும் காற்றெனை அலாதம் எனத்

 தவிக்கவைக்கிறாய்!

 வராமல் வரும் நெடும் தூரம் நீ

  நெருங்கிடும் போது,

 வராமல் நின்று

 ஏக்கம் தருகிறாய்!

உராயும் உந்தன் நினைவில் மட்டும் ,

தராயாய் முளைத்து என்

 நெஞ்சறை ஆழ்கிறாய்!

குறிப்பு : அலாதம்-கரி

                  தராய்-மேட்டு நிலம்