Showing posts with label tholvi. Show all posts
Showing posts with label tholvi. Show all posts

Friday, 7 July 2017

உனக்குள் நான்.

                 உனக்குள்  நான்.



நிலவறைக்குள் முயல்.
  உண்டா?இல்லையா?
   என்கிற,
   ஐயத்தின்
    மையப் புள்ளி.

  உனக்குள் இருக்கும் 'நான்'.
  முழுமையான
  நிலாவின் முயல்.

  இலட்சம் ஒளியாண்டு தொலைவு
 பெண் நெஞ்சம்!
   இராவுக் கனாவின் விளைவு 
 என் அஞ்சல்...

  தொல்லாயிரம் மைல் கடந்து,
  தொடுத்த என் விண் ஊர்த்திகள் சாட்சி!
  தொடவே முடியா கருந்துளை 
  தொட்டுவிட நான் பட்ட பாடு...!

  உடு விளக்கேற்றி,
  சுடு வெய்யில் கடந்து,
  முடிவுறாப் பயணம்...
  குறி நீ! -நான்
  முடிசூடும் கட்டளை -உன் 
  மூடி வைத்த உள்ளப் பெட்டிக்குள்.

  பல,
  கிரகணங்கள் மறைத்தன!
  சில வாள் வெள்ளிகள் துகள் கக்க.
  கண் மங்கிப் போனாலும்,
  பின் வாங்காமல் உனக்காய்!

 இலட்சம் கோடி ஒளியாண்டின் 
 காத்திருப்பு.
 இன்றாவது மூடிய நிலவின் யன்னல்
 திறக்கட்டுமே?

முதன் முதலாய்...

  முதன் முதலாய்...


  ஒரு சுவாசம்,
  ஒரு புன்னகை,
  ஒரு மெளனம்,



  முதன் முதலாய் நான் பார்த்த 
  இத சுவாசம்!
  முதன் முதலாய் நான் சிரித்த
  தித்திக்கும் புன்னகை!
   முதன் முதலாய் நான் சகித்த
   சுகமான மெளனம்!

   எல்லாமே ஒரு நொடி தான்.
    மனதுக்குள்,
     பூ மழையில் நனைந்துகொண்டு!

    சொல்லாத சந்திப்பு,
     சொட்டாத தேன்.
     ஒட்டிக்கொண்டு தரும் சுகத் தவிப்பு!
     
      ஒரே நொடி,
      ஒற்றைப் பார்வை,
       ஒரு ரோஜா -நான்
        திரு ராஜா!
      
         முதல் பார்வை அது...
        முத்துக்கள் தூவும் வேம்பு 
         மரத்தடி.
         ஜில்லென்று மெல்ல ஒரு காற்று.
         கொள்ளை போன எந்தன் பார்வை,-நான்
         களவாடியதோ, வெள்ளை ஓவியம்.

         திணர்ந்து போன மெளனம் எனக்குள்!
        திண்டியாக வார்த்தைக் கோர்வை,
        திருடப்பட்டது என் குரல்வளை!
        
        
       அமுதம் அருந்திய விழிகள் இன்னும்
       குமுதம் நில் என கேற்கத் தோற்றிட...-என்னை
       நகுதலாலே குத்திச் சென்ற
        பொகுவலாலே,
        நொடியில் களைந்தது பூ மழை.
     

குறிப்பு;திணர்தல்-இருகுதல்
   நகுதல்- பரிகசித்தல்
   பொகுவல்-ஒரு பறவை
   திண்டி-பருமன் கொண்ட/பிரமாண்ட
       
   

Thursday, 6 July 2017

திரையுள் ஒழிந்த நீ...

திரையுள் ஒழிந்த நீ...


  தொடாமல் தொடும்
  வானம் நீ.
   தொடுகின்ற போது,
   விடாமல் விட்டுச் செல்கிறாய்;
   மேகம் நீ!
    

  நிலாவில் படும் ஒளி
  நீ!
  தரிசித்தால் ஒளி மங்கப்
  போர்த்திக்கொள்கிறாய்,
  அடி நீ!

  விழாமல் விழும் இலை 
  நீ!
  விழுந்திடும் போது,
  எழாமல் நின்று 
  உலாவும் காற்றெனை அலாதம் எனத்
 தவிக்கவைக்கிறாய்!

 வராமல் வரும் நெடும் தூரம் நீ
  நெருங்கிடும் போது,
 வராமல் நின்று
 ஏக்கம் தருகிறாய்!

உராயும் உந்தன் நினைவில் மட்டும் ,
தராயாய் முளைத்து என்
 நெஞ்சறை ஆழ்கிறாய்!

குறிப்பு : அலாதம்-கரி
                  தராய்-மேட்டு நிலம்